საიტი მუშაობს ტესტირების რეჟიმში
ეს იყო საბჭოთა ეპოქის ყველაზე უჩვეულოV ეროტიკული და ტრაგიკული ისტორია...
ეს იყო საბჭოთა ეპოქის ყველაზე უჩვეულოV ეროტიკული და ტრაგიკული ისტორია...
სულ ნანახია 800
ავტორი:

 

ძნელი დასაჯერებელია, რომ საბჭოთა დროში ადგილი ჰქონდა ისეთ საკვირველ ამბავს, როგორიც იყო საქართველოში დაბადებული რუსი პოეტის, ვლადიმირ მაიაკოვსკისა და გათხოვილი ქალის, ლილია ბრიკის სიყვარულის ისტორიას. იყო კი ეს სიყვარული? ბევრი თვლის რომ იყო... შეიძლება დროებითი, შესაძლოა თავქარიანიც, მაგრამ მაინც იყო...

 

ლილია უკვე ოსიპ რიკის მეუღლე იო, როცა მაიაკოვსკის შევდა. მათ სალში იკრიოდნენ ოლმე მატვრეი, პოეტეი, პოლიტიკოსეი, რომლესაც ლილია შირად ეკეკლუცეოდა და ზოგერ საკმაოდ მოურიდელადაც იქცეოდა. ოსიპი, რომელსაც კარგად ესმოდა, რომ მისი მშვენიერი მეუღლე ევრ მამაკაცს ავევდა თავრუს, ცდილოდა ქალის ამ საქციელისთვის ურადღეა არ მიექცია.

1915 წელს, ლილიას დამ, ცნოილმა ფრანგმა მწერალმა, ელზამ (ელზა ტრიოლე) რიკეს თავისი ალო მეგოარი და თავანისმცემელი, დამწი პოეტი, ვლადიმირ მაიაკოვსკი გააცნო. ელზას მოსწონდა მაიაკოვსკი და დარჩენილი ცოვრეის მასთან გატარეა სურდა. აალგაზრდა პოეტმა ალად გაცნოილ ოში თავისი ერთ-ერთი ველაზე საინტერესო ლექსი - "ღრუელი შარვლით" ("Облако в штанах") წაიკითა...

 

და სწორედ იმ საღამოს დაიწველაფერი...

"რიკეს თავდავიწით შეუვარდათ მაიაკოვსკის პოეზია, ვალოდიას კი თავდავიწით შეუვარდა ლილია, " - ისენედა მოგვიანეით ელზა.

 

რამდენიმე დღის შემდეგ მაიაკოვსკიმ რიკეს სთოვა მათთან ცოვრეის ნეა დაერთოთ, რადგან "ლილია იურიევნა შეუვარდა". ქალმაც თანმოა მისცა, ოსიპი კი იულეული გადა თავქარიანი მეუღლის აალ გამოდომას შერიგეოდა.

ასე დაიწო გასული საუკუნის ერთ-ერთი ველაზე მაურიანი რომანი - "სამთა ქორწილი". ლილია ველას უსნიდა, რომ "ოსიასთან ინტიმური ურთიერთოი დიდი ანია წარსულს ჩაარდა", უცნაური სამეული მაინც ერთ ჭერქვეშ განაგრდა ცოვრეას. მოგვიანეით ლილია თავის მემუარეში დაწერს: "მივარდა ოსიასთან სივარულით დაკავეა. ვალოდიას სამზარეულოში ვკეტავდით. მას კი ჩვენთან გამოსვლა უნდოდა, ცდილოდა კარი გამოემტვრია, ფრჩილეით ფაჭნიდა, ტიროდა".

პეტროგრადში მდეარე რიკეის ინა ერთგვარ სალონად იქცა, სადაც იკრიოდნენ მწერლეი, ფილოლოგეი და ემის სვა წარმომადგენლეი. მეუღლეემა თავიდანვე შენიშნეს მაიაკოვსკის დიდი პოეტური ნიჭი და დაემარნენ პოემის "ღრუელი შარვალში" ("Облако в штанах") გამოქვენეაში. პოეტი აღმერთედა ლილიას, მას თავის ცოლს ედა.

ერთელ მაიაკოვსკიმ ლილია რიკს ეჭედიც აჩუქა, რომელზეც მოლოდ სამი ასო იო ამოტვიფრული - ЛЮБ - Лиля Юрьевна Брик (ქალის სრულის საელის ინიციალეი). მაგრამ ეჭდის დატრიალეის შემთვევაში გამოდიოდა სიტვა люблю ("მივარარ"). ამგვარად, პოეტი კიდევ ერთელ უსნიდა სივარულს სავარელ ქალს. ამენ, ლილია რიკს ეს ეჭედი სიკვდილამდე არ მოუსნია.

ლილიას კაცეის მიმართ თავისეური მიდგომა ქონდა, რომელიც, მისივე თქმით, ოველთვის ამართლედა: "კაცს უნდა შთააგონო, რომ შესანიშნავი, უფრო მეტიც, გენიალურია და რომ სვეი ამას ვერ ამჩნევენ. და უფლეა უნდა მისცე იმის, რის უფლეასაც სალში არ ალევენ. მაგალითად, სიგარეტის მოწევის, თავის ნეაზე წასვლის. დანარჩენს კარგი ფესაცმელი და არეშუმის თეთრეული გააკეთეს."

მათი "" მართლაც რომ უცნაური იო: ოსიპ რიკს ცალკე სავარელი ჰყავდა, ლილიას რომანექონდა არაერთ მამაკაცთან, მაიაკოვსკი კი ქალეს არ იკლედა. დასავლეთ ევროპასა და აშშ-ში მოგზაუროის დროს უამრავ ერთდღიან რომანს აამდა, რომელთა შესააც ლილიას ღიად უვეოდა, არც ქალი უმალავდა თავის სავარლეს...

და მაინც, მათ შორის საოცარი ემოციური მიმოწერა იმართეოდა: "ჩასვლის პირველივე დღე შენი საჩუქრეის შეენას დავუთმე, - წერდა პოეტი პარიზიდან მოსკოვში, - შენთვის ჩანთა შევუკვეთე და ქუდეი გიიდე. ამის შემდეგ პიამოეს შეგირჩევ." ლილია კი პასუდა: "ჩემო სავარელო ლეკვო, არ დამვიწარ... საშინლად მივარარ. შენს ეჭედს არასოდეს ვისნი..."

1930 წლის აპრილში რიკეერლინში გაემგზავრნენ. მაიაკოვსკიმ ისინი სადგურზე გააცილა. რამდენიმე დღის შემდეგ, მეუღლეეს სასტუმროში მოსკოვიდან ტელეგრამა მიუვიდათ: "დღეს დილით ვალოდიამ თავი მოიკლა". ეს მოდა 1930 წლის 14 აპრილს. მაიაკოვსკიმ წერილი დატოვა, რომელშიც სვა ფრაზეს შორის იო შემდეგი ფრაზაც: "Лиля, люби меня" ("ლილია, გივარდე"). პოეტის სიკვდილის დროს ლილია 39 წლის იო. ქალს წინ კიდევ ანგრლივი და საინტერესო ცოვრეა ელოდა. ლილია რიკი 1978 წელს გარდაიცვალა, დიდი რაოდენოით საილე წამლის მიღეით...

კიდევ ერთ, გაცილეით უფრო ლამაზ ისტორიას წარმოადგენს ვლადიმირ მაიაკოვსკისა და პარიზში მცოვრე ტატიანა იაკოვლევას ურთიერთოა. სრულიად უჩვეულო ამავი, რომელზეც საფრანგეთში ლეგენდეი დადის...

 

 

 

მაიაკოვსკის ყველაზე შთამყეჭდავი სასიყვარულო ისტორია, რომელიც პარიზში ლეგენდად იქცა

 

მათ არაფერი ჰქონდათ საერთო. 22 წლის კეთილშობილი და დახვეწილი, პუშკინსა და ტიუტჩევზე აღზრდილი, პარიზში მცხოვრები რუსი ემიგრანტი ქალბატონი სრულიად არ აღიქვამდა სერიოზულად მასზე 3 წლით უფროსი პოეტის უხეშ, "დაგლეჯილ", მიკიბ-მოკიბულ ლექსებს. არც რეალურ ცხოვრებაში უგდებდა ყურს მის სიტყვებს.

შმაგი, ფიცი, მეოლი ასიათის აალგაზრდა ქალს აშინედა თავისი აღვირასნილი ვნეით. იგი ვერც აღლურმა ერთგულეამ მოალო, ვერც სიტვამ. ქალი გულგრილი დარჩა. და მაიაკოვსკი მარტო გაემგზვრა მოსკოვში.

ამ მისიერად დაადეული და არშემდგარი სივარულისგან დარჩა მოლოდ საიდუმლო დარდი, თაოს კი შემორჩათ სექსი - "წერილი ტატიანა იაკოვლევას", სიტვეით: «Я все равно тебя когда-нибудь возьму - Одну или вдвоем с Парижем!»

ქალს კი დარჩა ვავილე...

პარიზში მოღვაწეოისას მიღეული მთელი ონორარი მაიაკოვსკიმ გადარიც ცნოილი ვავილეის მაღაზიის ანგარიშზე ერთადერთი მითითეით: კვირაში რამდენერმე უნდა მიეტანათ ტატიანა იაკოვლევასათვის თაიგული, რომელიც შედგეოდა ველაზე უჩვეულო და ლამაზი ვავილეისგან - ჰორტენზიეის, პარმის იეის, შავი ტიტეის, ჩაის ვარდეის, ორქიდეეის, ასტრეისა ან ქრიზანთემეისგან. პარიზული ფირმა, რომელსაც საკმაოდ კარგი რეპუტაცია ქონდა, ზედმიწევნით ასრულედა შეშლილი კლიენტის ამ უცნაურ ოვნას - და მას შემდეგ, მიუედავად ამინდისა თუ წელიწადის დროისა, კვირაში რამდენერმე ტატიანა იაკოვლევას სალის კარზე ისმოდა კაკუნი, კურიერს შექონდა ულამაზესი თაიგული და ამდა: "მაიაკოვსკისგან". 1930 წელს პოეტი გარდაიცვალა - ამ ამავმა ქალს თავზარი დასცა... ის უკვე მიეჩვია იმას, რომ შეშლილი პოეტი გამუდმეით იჭრეოდა მის ოვრეაში; შეეჩვია იმ აზრს, რომ სადღაც იქ მასზე შევარეული მამაკაცია და ვავილე უგზავნის. დია, ისინი ერთამანეთს საერთოდ არ ვდეოდნენ, მაგრამ ის ფაქტი, რომ არსედა ადამიანი, რომელსაც ასე ალიან ვარდა, გავლენას დენდა ველაფერზე, რაც ქალის ოვრეაში დეოდა: ისევე, როგორც მთვარე დენს გავლენას ველაფერზე, რაც დედამიწაზე არსეს, ოლოდ იმიტომ, რომ გამუდმეით ტრიალე მის ლოს.

ტატიანამ უკვე აღარ იცოდა როგორ გაეგრელეინა ოვრე - ოვრე ამ გიური, ავილეში ჩაფლული სივარულის გარეშე. მაგრამ მითითეაში, რომელიც პოეტმა პარიზულ სავავილეს დაუტოვა, მის სიკვდილზე არაფერი ნათქვამი. ამიტომ, პოეტის გარდაცვალეის მეორე დღეს ქალის სალის ზღურლზე ისევ გამოჩნდა კურიერი ულამაზესი თაიგულით ელში და ისევ გაისმა უცვლელი სიტვა: "მაიაკოვსკისგან".

ამენ, დიდი სივარული სიკვდილზე ლიერიაო, მაგრამ ველა როდი ერ ამ ოველივეს რეალოაში განორციელეას. ვლადიმირ მაიაკოვსკიმ კი ეს შელო. გადიოდა წლეი, ვავილე კი მოქონდათ და მოქონდათ...

მეორე მსოფლიო ომის წლეში, როცა პარიზი გერმანელეის მიერ ოკუპირეული, ტატიანა იაკოვლევასთვის თავის რჩენის ერთადერთი საშუალე ულვარში ამ ულამაზესი თაიგულეის გაიდვა. რამდენიმე წლის მანილზე მაიაკოვსკის სივარული ქალს შიმშილით სიკვდილისგან თავის დასნაში მარეოდა. შემდეგ პარიზი გაათავისუფლეს. ტატიანა ვეთან ერთად ედნიერეისგან ტიროდა და ომის დამთავრეას ზეიმოდა. თაიგულე კი მოქონდათ და მოქონდათ...

კურიერე იზრდეოდნენ ქალის თვალწინ, ველე ლე ცვლიდნენ. და ამ ლემა უკვე იცოდნენ, რო დიდი ლეგენდის ნაწილი დეოდნენ. და რაღაც პაროლივით, რომელიც თითქოს უსასრულოაში შესასვლელ საშვს ლეოდა, მომღიმარი საით ამდნენ: "მაიაკოვსკისგან". მაიაკოვსკისგან გამოგზავნილი ვავილე პარიზის ისტორია გადა.

და მაინც, რა ეს - ლამაზი ლეგენდა თუ ნამდვილი ამავი? ერთელ, 70-იანი წლეის ოლოს პარიზში მოვდა საჭოთა ინინერი არკადი რივლინი, რომელსაც ალგაზრდოაში ეს ამავი დედისგან ქონდა გაგონილი. ტატიანა იაკოვლევა ისევ ცოცალი და სიამოვნეით მიიღო თანამემამულე, ჩაით გაუმასპინლდა და დიდანს ისაურეს.

მის უდრო სალში ველგან ვავილე . არკადი რივლინს ცოტა ეუერულეოდა ასეთი კეთილშოილი, მოუცი ქალატონისთვის ალგაზრდოის დროინდელ რომანზე ეკით. მაგრამ თავი მაინც ვერ შეიკავა და შეეკითა, მართალი თუ არა, რომ მაიაკოვსკის გამოგზავნილმა ვავილემა ომის დროს მას სიცოცლე შეუნარჩუნა? თუ ეს ოლოდ ლამაზი ზღაპარი ? ხომ წარმოუდგენელია, რომ ამდენი წლის მანილზე... - მიირთვით ჩაი, - უპასუ ტატიანამ, - მიირთვით ჩაი. ხომ არსად გეჩქარეათ?

 

და ამ დროს კარზე ზარი გაისმა... საჭოთა ინინერს ოვრეაში მანამდე არასოდეს ენა ასეთი ვირფასი თაიგული, რომლის უკან თითქმის არ ჩანდა კურიერი, თაიგული ოქროსფერი იაპონური ქრიზანთემეისა, რომლეიც მზის ივე გავდა. და მზეზე რწინავი ამ სილამაზის მიღმა კურიერის მამ წარმოთქვა: "მაიაკოვსკისგან".

'.$TEXT['print'].'
სხვა ამბები
ბოლოს იხილეს
დამზადებულია Pro-Service -ის მიერ
© PSnews 1995 - 2019 საავტორო უფლებები დაცულია